Istanbul, de plek waar Europa en Azië elkaar ontmoeten. Achter elke straathoek vind je telkens weer een moskee, markt of paleis. De vele bezienswaardigheden maken dat heel veel toeristen de stad bezoeken en het dus een groot deel van het jaar erg druk kan zijn. Ondanks de drukte en chaos die Istanbul kenmerken, blijft het een fantastische plek om te vertoeven. Laat je meedrijven op de Bosporus doorheen de Turkse metropool.
1. Transport
Wie Istanbul zegt, zegt chaos en drukte. Jezelf met een auto of taxi door de stad verplaatsen is dan ook geen aanrader. Met een onophoudelijk getoeter nemen de Turken het ook niet te nauw met de voorrangsregels. Wanneer je als voetganger een zebrapad oversteekt, kun je er maar beter van uitgaan dat niemand zomaar zal stoppen. Een beetje extra gas geven is eerder het idee van de lokale bevolking. Gelukkig beschikt de Turkse metropool over een uitgebreid tram- en metronetwerk, waardoor je de stad met een gerust hart kan verkennen. Af en toe een bus nemen om de net wat verder liggende bezienswaardigheden te bereiken is onvermijdelijk, gelukkig brengt een tram je al buiten het echte drukke centrum.
Het openbaar vervoer is ook verrassend goedkoop, koop de rode Istanbulkart wanneer je landt en gebruik deze in de ruime omgeving van de stad, inclusief voor ritten van en naar de luchthaven. Je kan bij elke tramhalte extra geld op je kaart zetten aan de gele automaten en zo voor een peulschil de stad doorkruisen.
2. De stad
Iedereen die enthousiast wordt van moskeeën bezoeken, heeft in Istanbul keuze te over. Je kan gerust spreken van een overdaad wanneer je ze allemaal wil bezichtigen. Een opvallende vaststelling is ook dat zeker 75% van de gebedshuizen erg op elkaar lijken. Zo kan je wat mij betreft een beetje selectief zijn in je keuzes om niet enkele keren na elkaar in praktisch dezelfde moskee te staan.
Er zijn wel een paar pronkstukken van de stad die je niet kan en mag overslaan. De Sultan Ahmetmoskee, ook wel gekend als de Blauwe Moskee, is hier een perfect voorbeeld van. Deze grote centraal gelegen moskee lokt een massa toeristen en dus kan je maar beter 's morgens vroeg aanwezig zijn. Doordat de inkom gratis is, hoef je jezelf alvast geen zorgen te maken over een ticket. De ingang bevindt zich aan de rechterkant van het gebouw en dus niet op het, nochtans ook heel fotogenieke, centrale middenplein. Wie niet correct gekleed is, kan altijd bedekkende kledij lenen en deze weer inleveren wanneer je buiten gaat.
In de nabije regio van de Blauwe Moskee kan je nog enkele andere bezienswaardigheden terugvinden die zeker een korte passage waard zijn. Zo is er de voormalige Hippodroom. Een plein waar nog nauwelijks iets van een hippodroom herkenbaar terug te vinden is maar wel enkele mooie monumenten zoals de Obelisk van Theodosius. Het is een Egyptische obelisk met hiërogliefen die het langwerpige plein extra geschiedenis geeft. Ook een uit de kluiten gewassen drinkfontein siert het einde van de hippodroom.
Voor de liefhebbers is er ook het Museum voor Turkse en Islamitische Kunst dat inbegrepen is in je museumpas. Ik ben er zelf niet meteen een liefhebber van, maar vond het toch leuk om er even door te wandelen. Al was het maar om een korte regenbui te ontwijken.
Verder heb je het Sultan Ahmet Park met een mooie fontein vanwaar je een schitterend zicht hebt op de Blauwe Moskee. Zeker 's avonds, wanneer de lichten gaan branden is het uitzicht indrukwekkend. Tussen het park en de moskee kan je ook de Sultan Ahmet Tomb bezoeken. Dit soort grafmonumenten zal je nog op meerdere plekken in Istanbul terugzien.
Je merkt het, alles op deze plek draait rond Sultan Ahmet.
Sultan Ahmetmoskee
Sultan Ahmet Park met uitzicht op de Blauwe Moskee.
Obelisk van Theodosius
Museum voor Turkse en Islamitische Kunst
Een andere moskee die je in principe niet mag missen, is de Hagia Sophia. In het verlengde van de Blauwe Moskee staat deze voormalige kathedraal, die nu dus als moskee gebruikt wordt. Een tiental eeuwen geleden dus nog het grootste christelijke gebouw ter wereld, vandaag een moskee die jammer genoeg in de steigers staat. Zowel de binnen- als de buitenkant verkeren op het moment van schrijven niet in de orginele staat en dus is een ticket verkopen voor €34,90 een klein beetje diefstal te noemen. Het is een moeilijk evenwicht tussen een must-see bezienswaardigheid overslaan of er een veel te hoge prijs voor betalen.
Er zijn wel enkele prachtige mozaïeken te vinden die dateren uit de oudheid. Zij maken er, in combinatie met een hopelijk snel gerestaureerde moskee, wel een knap gebouw van.
De bijhorend grafmonument van Sultan Mehmed III is trouwens ook gesloten voor renovatie. De "fontein" van diezelfde Sultan kan je wel bezichtigen, ze staat tussen de moskee en het Topkapıpaleis.
Fontein van Sultan Ahmed III
Hagia Sofia in de steigers
Helemaal ten noordwesten van de stad (nog steeds ten zuiden van de Gouden Hoorn) is er nog zo'n moskee te bezoeken waarvoor overdreven veel inkom gevraagd wordt. Helaas lijkt dat geen uitzondering te zijn in de Turkse wereldstad. De redenering lijkt eenvoudig: toeristen willen de belangrijkste bezienswaardigheden toch zien, dus betalen ze toch.
In elk geval is de Choramoskee echt wel één van de betere locaties voor liefhebbers van oude, uitstekend bewaarde fresco's. Het zijn zonder enige twijfel de beste bewaarde fresco's die ik al te zien kreeg over de hele wereld. De toegangsprijs van €23 voor dit relatief kleine complex voelt daardoor net aanvaardbaar aan, al blijft ze aan de hoge kant. De moskee is namelijk echt wel klein en dus ben je een kwartier later weer buiten.
Het zou kunnen dat je de Choramoskee ook terugvindt als de Chorakerk. Het is namelijk een voormalig kerkgebouw dat vandaag dienst doet als moskee. Ik zou het zelf eerder zien als een klein museum.
Omliggend kan je gratis de Mihrimah Moskee nog even bezoeken. Met een opvallend rood tapijt is ze net iets anders dan vele andere in de stad. Echter is dit voor mij zeker een bezoek dat je kan overslaan, zonder iets bijzonders gemist te hebben.
Hetzelfde geldt voor oude stadmuren van Istanbul, ze zijn duidelijk in verval en niet langer een stop waard wat mij betreft.
Choramoskee met prachtige fresco's en mozaïek kunstwerken.
Mihrimah Moskee, geen absolute must-see, wel makkelijk te bezoeken wanneer je de Choramoskee buitenkomt.
Wel absoluut de moeite om langs te gaan, is de Sint-Stefanuskerk (Saint Stephen’s Bulgarian Orthodox Church). De hagelwitte muren en de gouden koepel zijn behoorlijk uitzonderlijk in Istanbul. Het geeft een welkome afwisseling tussen de vele eentonige moskeeën die de stad rijk is. Ook binnenin is deze kerk een pareltje, de vele gouden elementen verblinden bijna je ogen.
Nog een leuke plek om kort even langs te wandelen is de middelbare school "Phanar Grieks Orthodox College". In dit prachtige, klassieke gebouw krijgen vele Turkse jongeren les. Het doet me qua architectuur erg denken aan het University Center CIESE in Comillas.
Saint Stephen’s Bulgarian Orthodox Church
Phanar Grieks Orthodox College
Nog een reeksje moskeeën die min of meer op wandelafstand van elkaar te vinden zijn: Fatih Moskee, Shehzade Moskee & Laleli Moskee. Het is ongeveer een half uur stappen om deze drie te combineren.
Vooral de Fatih- en Şehzade Moskee vertonen opvallend veel gelijkenissen. Het interieur oogt bijna identiek, met slechts subtiele verschillen in het tapijt en de decoratie van de plafonds. Daardoor hoef je wat mij betreft niet per se beide te bezoeken als je agenda al goed gevuld is.
Ze liggen allen ook wat uit het echte stadscentrum en dus zijn het geen toevallige passages die je tot hier zullen brengen. Wie de tijd heeft raad ik toch aan om hier langs te gaan, in het tegenovergestelde geval heb je niks heel bijzonders gemist als je deze moskeeën niet bezoekt.
Fatih Moskee
Shehzade Moskee
Laleli Moskee
Om een beetje variatie aan je stadsbezoek toe te voegen, is het Aqueduct of Valens wel een goede keuze.
Verwacht je niet aan een gigantisch aquaduct, maar het voorzag Constantinopel eeuwenlang van vers water en dus heeft het wel een grote historische waarde.
Je kan dit aquaduct vinden achter het Fatih Memorial Park waar ook het Sultan Mehmed monument zijn plek heeft.
Aqueduct of Valens
Een moskee die je zeker niet mag missen, is de Süleymaniye-moskee. Dit gebedshuis met vier minaretten bevindt zich op een heuvel in het centrum en is hierdoor één van de meest prominente gebouwen van de stad.
Vier minaretten, dat is volgens de Ottomaanse bouwkunst enkel toegestaan wanneer de moskee gebouwd werd in opdracht van een Sultan. Leden van de koninklijke familie mochten maximaal twee minaretten gebruiken, terwijl iedereen die niet bij deze twee groepen hoorde slechts één minaret kon bouwen. Het zegt veel over de hiërarchie die binnen het Ottomaanse rijk gold.
Het is opnieuw niet de binnenkant die het meeste indruk maakt. De ligging en vooral de directe omgeving zijn het meest opvallend. Er is een park ten zuidoosten van de moskee met enkele mausoleums waarin de Sultan en ook enkele naaste familieleden begraven liggen. De marmeren binnenplaats is zoals in vele moskeeën, een onberispelijk schone toegang tot het gebedshuis.
De goudgele koepel geeft het interieur bovendien een warmere uitstraling dan de gemiddelde Turkse moskee. Het totaalpakket maakt dit één van de mooiere plekken in de stad en dus ook een niet te missen bezienswaardigheid.
Je kan aan de oostelijke zijde ook genieten van een uitzicht over de Bosporus en de Gouden Hoorn, twee belangrijke levensaders van Istanbul.
Eén van de mausoleums aan de Süleymaniye-moskee
Een mooie begraafplaats rondom de moskee.
Uitzicht op de Bosporus en de Gouden Hoorn van de Süleymaniye-moskee.
Wie nog niet moskeemoe is, doet er goed aan een bezoek te brengen aan de Yeni Cami, ofwel de Nieuwe Moskee. Een gezellig plein met fonteinen aan de ingang nodigt uit om vooraf even op een bankje van het hopelijk mooie weer te genieten. Aan de overkant heb je trouwens ook de bekende Galatabrug die het noordelijke deel van de stad verbindt met het zuiden. Later meer hierover.
Binnenin springt meteen het opvallende oranje tapijt in het oog. Het is een kleur die je zelden tegenkomt in Turkse moskeeën. Ook de plafonddecoraties zijn bijzonder geslaagd en geven het 17e-eeuwse gebouw een warme uitstraling.
De nabijgelegen Kruidenbazaar vormt nog een uitstekende reden om deze buurt te bezoeken. Zoals de naam doet vermoeden vind je er een overvloed aan kruiden, maar ook zaden, planten, lokale producten en allerlei artikelen voor huisdieren.
Breng je een bezoek aan één van bovenstaande bezienswaardigheden dan kan je zeker ook even bij Hatice Turhan Valide Sultan Türbesi binnenwandelen. Dit mausoleum is de laatste rustplaats van verschillende sultans uit de Ottomaanse dynastie. Qua aankleding is het misschien wel één van de mooiste van de stad.
Plafond van de Nieuwe Moskee.
Hatice Turhan Valide Sultan Türbesi
Kruidenbazaar, ook wel gekend als de Egyptische Bazaar.
De Kruidenbazaar is niet de enige bazaar in de Turkse grootstad. Iets zuidelijker vind je de veel bekendere "Grote Bazaar van Istanbul". Deze overdekte warboel aan marktstraten is dé plek bij uitstek om het perfecte souvenir te kopen. Bedenk iets en ze verkopen het ongetwijfeld wel ergens in dit doolhof.
Het enige jammere en soms zelfs storende, is de hoeveelheid rook die op enkele plaatsen in deze Bazaar hangt. Door het overmatige rookgedrag van de Turken loop je hier en daar doorheen een grotere rookwolk die een weg naar buiten zoekt. Niet meteen de plek om gezellig iets te drinken of te eten dus, al kan het, het ene moment misschien wel beter zijn dan het andere.
Vergeet ook niet af en toe je Google Maps te gebruiken om niet 10x doorheen dezelfde straat te wandelen. Alles lijkt hier op elkaar, enkel het centrale deel herken je door de koepels aan het plafond.
De Grote Bazaar wordt langs de oost- en westkant geflankeerd door twee moskeeën. Ten oosten is dat de Nuruosmaniye Moskee en aan de overkant heb je de Beyazit Moskee.
De eerste van de twee heeft langs binnen enkele prachtige gouden accenten en vanop het nabijliggende plein heb je een perfect uitzicht op dit gigantische exemplaar.
Bij de Beyazit Moskee is vooral het binnenplein het mooiste gedeelte. De moskee zelf hoort eerder thuis in het rijtje van bezienswaardigheden die je bij tijdsgebrek kan overslaan.
Wanneer je via deze moskee richting de Grote Bazaar wandelt, passeer je best nog even via de Sahaflar Bazaar. Deze kleine bazaar is niet overdekt maar wel bijzonder omdat er uitsluitend boeken worden verkocht.
Grote Bazaar van Istanbul
Sahaflar Bazaar
Beyazit Moskee
Beyazit Moskee
Nuruosmaniye Moskee
Wie alle bovenstaande bezienswaardigheden bezocht heeft, kan al een serieus deel van de stad afvinken. Maar je bent er nog lang niet. Feit is wel dat je alle bezienswaardigheden die net buiten het echte toeristische centrum liggen, nu wel bezocht hebt. Toch wat het deeltje ten zuiden van de Gouden Hoorn betreft.
Eén plek die je mogelijk nog over het hoofd hebt gezien, is de Vilayet Moskee. Deze kleine maar kleurrijke moskee is een in het oog springend gebouw. Vooral door die kleuren dan, want je zou er anders zo voorbij lopen. Door haar vrolijke uitstraling is dit gebouw toch zeker een vermelding waard!
Vilayet Moskee
We trekken terug richting de historische buurt Sultanahmet waar je o.a. de Blauwe Moskee al terug kon vinden. Rondom deze buurt zijn er nog enkele, hoe kan het ook anders, moskeeën. Ook hier hoef je ze niet allemaal bovenaan je lijst te zetten. Zo zijn de twee meest zuidelijke, de Kleine Hagia Sophia & de Sokollu Pasamoskee, niet meteen de hoofdbezienswaardigheid van je dag.
Die eerste schept door haar naam nochtans wel aardig wat verwachtingen, maar die worden wat mij betreft niet ingelost. Net door die naam en de bijhorende verwachtingen was dit misschien wel één van de teleurstellingen van Istanbul.
Bij de Sokollu Pasamoskee is de kans heel groot dat je weinig tot geen andere toeristen zal tegenkomen. Ze ligt afgelegen tussen enkele smalle straatjes en wordt daardoor amper bezocht. Net door die rust en ook de mooie blauwe kleuren stond deze dan weer iets hoger op mijn lijstje dan verwacht. Wanneer je naar de moskee toe wandelt lijkt het alsof je uit een soort van catacomben komt om dan het gebouw beetje bij beetje te zien verschijnen.
Kleine Hagia Sophia
Sokollu Pasamoskee
De bijzondere plekken in Istanbul blijven ondertussen maar komen. Het stadsdeel onder de Gouden Hoorn heeft nóg enkele absolute hoogtepunten aan te bieden. De Yerebatan Cisterne (Basilica Cisterne) is daar zeker één van. Deze ondergrondse wateropslagplaats werd in de zesde eeuw gebouwd en diende om de stad van proper drinkwater te voorzien in tijden van oorlog. In deze cisterne is er ruimte voor 80.000 kubieke meter water, daar kom je wel even mee toe zou ik denken.
Je vindt overigens meerdere van deze opslagplaatsen in de stad. Zo zijn ook de Binbirdirek Cistern & de Cisterne van Theodosius te bezoeken door toeristen. Deze locaties worden echter vaak gebruikt als evenementenruimtes. Daardoor zijn de tickets een stuk goedkoper, maar wat mij betreft zijn ze niet iets waarvoor ik een ticket zou willen kopen.
Een ticket kopen is wel aan te raden voor de Yerebatan Cisterne. Hoewel de prijs ook hier weer serieus de pan uit swingt (ongeveer €36 overdag en €56 voor een avondticket) vond ik dit zeker wel de moeite waard. De ruimte is gevuld met 336 marmeren pilaren waarvan er twee gebouwd zijn op een sokkel met het hoofd van Medusa, een figuur uit de Griekse mythologie. Aan jou om ze te zoeken.
Verwacht je verder niet een uren vullende activiteit, een half uur later ben je makkelijk weer aan de uitgang. De wachtrij aan de inkom niet meegerekend uiteraard. Die inkom is trouwens slecht aangegeven op Google. Wanneer je Yerebatan Cisterne opzoekt, kom je eigenlijk bij de uitgang uit. Wie al een ticket heeft, kan zich meteen naar deze plek begeven.
Yerebatan Cisterne
Als je me vraagt wat het absolute hoogtepunt van Istanbul is, kan ik onmogelijk kiezen tussen twee sublieme opties. Het Topkapıpaleis is één van die twee. Deze 15e-eeuwse residentie van de Ottomaanse sultan is vandaag omgevormd tot een museum dat dagelijks duizenden bezoekers trekt. Om deze stormloop voor te zijn kan je best ruim voor openingstijd (9u) aan de poort plaatsnemen. Ikzelf was om 8u30 aanwezig, buiten het hoogseizoen is dat voldoende om vooraan in de rij te staan. Vanaf kwart voor 9 merk je dat de massale toestroom begint en ben je eigenlijk net te laat om op een rustige manier het eerste deel van het paleis te ontdekken.
Opgelet, het Topkapıpaleis is gesloten op dinsdag!
Eens de poorten opengaan en je de veiligheidscontroles voorbij bent is het kiezen welk deel je in alle rust wil bezoeken. Als je een museumpas hebt of je ticket op voorhand kocht tenminste, anders wacht net voor de monumentale poort nog een nieuwe rij aan de kassa.
Ik had me niet specifiek ingelezen en gokte op de privé woning van de sultan en zijn familie als eerste stop. Hiervoor heb je een apart ticket nodig dat wel inbegrepen is in je museumpas. Snel naar binnen dus en door mijn vroege aankomst had ik de hele Harem Units voor mij alleen, zo leek het toch alleszins. Wat een zalig gevoel, om zonder andere bezoekers doorheen dit prachtige complex te wandelen en alle details goed in je te kunnen opnemen. Want mooie details, die zijn er in overvloed. Eens je de eerste 5 à 10 minuten door bent, volgen de schitterend afgewerkte kamers elkaar in snel tempo op, met als hoogtepunt zeker de Keizerlijke Zaal. Met haar indrukwekkende koepel en overvloed aan bladgoud behoort ze tot de mooiste ruimtes van het hele paleiscomplex.
Er zijn vier secties die elkaar opvolgen en elk van hen heeft zijn charme en functie. De Harem Units vind je aan de linkerkant eens je de poort met de twee torens voorbij gewandeld bent in sectie twee. Deze poort zie je op de eerste foto hier onder. Vergis je niet, wanneer je de Harem Units weer buitenkomt sta je meteen in sectie drie.
De Keizerlijke Zaal
Topkapı Palace Harem Units
Omdat sectie één, behalve de voormalige orthodoxe kerk Hagia Irene, vooral de ontvangstruimte is, hoef je er niet te lang stil te staan. Op dit ogenblik is deze kerk ook in restauratie en dus helemaal geen meerwaarde. Sectie twee heeft, behalve de Harem, ook vooral een praktische functie gehad. Met een bakkerij, paardenstallen en gigantische keukens is het vandaag vooral een ruimte voor het uitstallen van historische gebruiksvoorwerpen. Voor mij persoonlijk is dit een minder interessant deel.
Secties drie en vier daarentegen zijn wel heel erg boeiend en vooral de tuinzone achteraan met zicht op de Bosporus is de moeite. Wanneer je uit de Harem Units komt is de drukte ondertussen serieus toegenomen en beleef je meteen een andere soort ervaring. Gelukkig is de schoonheid van het paleiscomplex van die aard, dat dit niet altijd even storend hoeft te zijn.
Klik zeker op de afbeeldingen om de kaart van het Topkapıpaleis iets groter te kunnen zien.
Het zuidelijke deel van de stad afsluiten kan perfect in het Gülhane park. Dit mooie, kleurrijke bloemenpark leent zich perfect voor een ontspannen wandeling, waarbij je hier en daar prachtige tulpenperken kan ontdekken. Afhankelijk van het seizoen zijn deze in allerlei verschillende kleuren te bewonderen.
Aan het einde van dit heuvelachtige park kom je uit op Sarayburnu Hilll. Deze plek is wat mij betreft niet bijzonder spectaculair, maar biedt wel nog een mooi uitzicht over de Bosporus.
Tulpen in Gülhane park.
Oversteken naar het noorden van Istanbul doe je ongetwijfeld via de Galatabrug. Deze beroemde brug wordt bovenaan voor een deel ingepalmd door lokale vissers die er hun, of misschien zelfs jouw, avondmaal proberen binnen te halen.
Onderaan kan je genieten van een maaltijd met het betere zicht op het water, door de drukte niet meteen iets voor mij en dus ben ik er zelf niet gaan eten. De reviews zijn over het algemeen wel goed, dus het is zeker het proberen waard.
Galatabrug
Wie Galatabrug zegt, denkt ook al snel aan de Galatatoren. Deze 14e-eeuwse toren is een perfect voorbeeld van hoe een bekende naam gebruikt kan worden om stevige toegangsprijzen te rechtvaardigen. Gelukkig is een ticket ook inbegrepen in een museumpas, anders kost een bezoek aan deze voormalige gevangenis je €30.
Op de bovenste verdieping kan je rond de toren wandelen en genieten van een prachtig 360°-uitzicht over Istanbul. Met een hoogte van ongeveer 55 meter boven de grond kan dat, zeker bij veel wind, best indrukwekkend aanvoelen. Op de verschillende verdiepingen vind je bovendien informatie over de geschiedenis van de Galatatoren. Daarna daal je via een fraaie wenteltrap en langs de indrukwekkend dikke muren opnieuw af naar beneden.
Galatatoren met de mooie wenteltrap binnenin.
Na enkele dagen in de stad kan je stilaan de benen beginnen voelen. Om die wat te sparen kan je bij Tünel Meydanı ook een klassieke oude tram of de kabelbaan nemen. Bovengronds brengt een tram je tot aan het Taksimplein, het ondergrondse deel is een kort ritje van Beyoğlu naar Karaköy. De kabelbaan is al in gebruik sinds 1875 en is zo de op één na oudste ondergrondse kabelbaan ter wereld, na de Londense metro. Doordat de spoorlijn maar een halve kilometer lang is, is de ervaring erg kort. Toch is het wel de moeite om een ticket te kopen.
Heb je gekozen voor de tram richting Taksim Square, dan passeer je op de rechterkant nog de opvallende Sint-Antoniuskathedraal. De grootste katholieke kerk van Istanbul valt niet op door zijn locatie, ze zit immers goed verstopt tussen de gebouwen in een drukke winkelstraat. Ze is wel opvallend door haar mooie rode buitenmuur. Aangezien kleur niet overvloedig gebruikt wordt in Istanbul is het een extra markante plek. Vergeet zeker ook geen kijkje te nemen aan de binnenkant, waar vooral het plafond bijzonder is.
Aan de linkerkant tijdens je tramrit wordt Çiçek Pasajı ook wel eens aangeraden. Ik hou het bij een heel erg versleten koepelgebouw waar je iets kan eten en drinken tussen tientallen andere toeristen die snel een foto komen nemen. Wegblijven dus.
Je kan dan beter meteen kiezen voor Taksim Moskee op het gelijknamige plein. Zowel aan de buiten- en binnenkant een indrukwekkend gebouw dat, wat mij betreft, bij één van de mooiere moskeeën hoort van de stad. Maakt dus gebruik van de gratis toegang om de iets of wat kleine binnenruimte te bewonderen. Daar is meteen duidelijk dat dit een moderne moskee is, ze is namelijk pas officieel ingehuldigd in 2021. Dit in aanwezigheid van de Turkse President Erdoğan.
Bovengrondse tram richting het Taksimplein en de ondergrondse kabelbaan.
Sint-Antoniuskathedraal
Taksim Moskee
Een bezoek dat misschien niet kan tippen aan de Sint-Antoniuskathedraal, maar toch zeker een korte tussenstop waard is, is de Hagia Triada kerk. In tegenstelling tot bij vele andere kerken zie je in deze Grieks-orthodoxe kerk ook een dubbele klokkentoren. Daarnaast heeft ze enkele kleine maar kleurrijke glas-in-loodramen en een prachtige koepel met gedetailleerde schilderingen. De site wordt vandaag ook nog gebruikt als school en is nog steeds een belangrijke plek voor de Griekse gemeenschap in Istanbul.
Een laatste moskee tot slot in het Europese gedeelte van de stad is de Nusretiye Moskee. Ze ligt wat afgelegen aan de oever van de Bosporus maar wel één met een verrassend interieur. De blauw-witte kleur is in combinatie met het vele goud een mooi samengaand geheel. Doordat de moskee amper bezocht wordt door toeristen is deze zeker één van de verborgen pareltjes in de stad.
Vlak aan deze moskee kan je na een bagagecontrole ook even rondlopen op het Galataport Clock Tower Square. Enkele leuke eetgelegenheden met zicht op de rivier in combinatie met het museum voor moderne kunst maken hier zeker een leuke plek van. Je moet wel hopen dat er niet net een cruiseschip aanmeert en een lading toeristen lost.
Hagia Triada Greek Orthodox Church
Nusretiye Moskee binnenin en vanop Galataport Clock Tower Square.
Op naar de vele wondermooie paleizen die vaak langs de Bosporus gelegen zijn. Soms moet je er wat langer voor op de bus of tram zitten, maar stuk voor stuk zijn ze de moeite waard.
Beginnen doe je best 's morgens vroeg bij het allerbeste wat Istanbul te bieden heeft, het Dolmabahçepaleis. De hoge toegangsprijs is voor één keer meer dan gerechtvaardigd. Een ticket kost vandaag 2750 Turkse lira, wat neerkomt op iets meer dan €50. Hierbij zit ook de toegang tot de Harem en het schilderijenmuseum inbegrepen. Die laatste twee zijn trouwens ook automatisch gekoppeld aan je museumpas.
Het paleis opent de poorten om 09u00, maar het is aan te raden om toch rond 08u30 al op de site aanwezig te zijn. Er vormt zich al snel een wachtrij die kan oplopen tot enkele uren en dat is iets wat je liever wil vermijden.
Ga meteen via de hoofdingang naar binnen en laat de fraaie witte poorten aan de Bosporuszijde voorlopig links liggen. Je verlaat het paleis namelijk langs die kant, zodat je later ruim de tijd hebt om er foto's te maken.
De entree van het paleis toont meteen waarom deze plek één van de meest bijzondere van de stad is. De trappenhal is zodanig indrukwekkend dat ik hier zeker tien minuten ben blijven staan om alles goed in me op te nemen. Gelukkig was ik als eerste binnen en had ik hier dus ook de tijd en ruimte voor. Belangrijk om te weten, het is overal verboden om foto's te maken met een ander toestel dan je gsm.
Je weg doorheen het 45.000m² grote complex brengt je bij de meest stijlvolle ruimtes waarvoor veel geld uitgeven duidelijk geen probleem was. En dan moet het beste nog komen, dat werd bewaard voor de laatste passage.
Wanneer je de laatste ruimte binnenkomt weet je meteen waarover het gaat. Deze majestueuze ceremoniezaal gaf me letterlijk kippevel door haar uitzonderlijke schoonheid. De grootste Boheemse kristallen kroonluchter ter wereld hangt hier middenin de 2000m² grote zaal die omringt wordt door meer dan 50 marmeren zuilen. In-druk-wekkend!
De prachtige trappenhal in het Dolmabahçepaleis.
De ongezien schone ceremoniezaal van het Dolmabahçepaleis. Onmogelijk te vatten op een foto.
De uitgang van het paleis bevindt zich, zoals eerder aangehaald, aan de rechterzijde van het gebouw. Hierdoor kijk je recht op de helderwitte omheining aan de rand van de Bosporus wanneer je buitenkomt. Een ideale plek voor een mooie foto als je het mij vraagt.
Wie op het domein rondloopt mag zeker niet vergeten om links van het grote paleis ook nog de Harem te gaan bezichtigen. Hier woonde de Sultan met zijn famillie nadat ze uit het destijds verouderde Topkapıpaleis waren weggetrokken. Ook in deze privéruimtes is duidelijk dat er enorm veel geld gespendeerd mocht worden. De kamers en appartementen zijn rijkelijk aangekleed en stralen stuk voor stuk een indrukwekkende grandeur uit. Het leven in de Harem van het Dolmabahçepaleis was zonder enige twijfel erg luxueus en exclusief.
Tot slot kan je achteraan het domein ook nog het Nationaal Schilderij Museum bezoeken. Hier vind je enkele verdiepingen vol met prachtige schilderijen, ook hier in een setting om "u" tegen te zeggen. Liefhebbers van kunst kunnen hier zeker een uur rondlopen, voor mij persoonlijk is het minder mijn ding en was ik dus wat sneller weer buiten.
Beide locaties zijn inbegrepen in je ticket voor het Dolmabahçepaleis en zijn ook inbegrepen in je Istanbul museumpas. Zij die dus graag enkel het Nationaal Schilderij Museum willen bezoeken hoeven geen compleet ticket te kopen.
Harem van het Dolmabahçepaleis.
Nationaal Schilderij Museum
Net buiten de poorten van het paleis is er ook nog een kleine moskee te bezoeken. De Dolmabahçe Moskee is geen topbezienswaardigheid in vergelijking met wat je net al zag in en rond het paleis. Toch is het ideaal om even te passeren wanneer je op een tram of bus moet wachten.
Op een half uurtje stappen van het Dolmabahçepaleis kan je het afgelegen Ihlamur paviljoen terugvinden. Wie graag toegang wil tot deze mooie tuin en het bijhorende kleine paleis betaalt slechts €6,5 voor een ticket. Door de ligging buiten de veel bezochte regio's is de kans behoorlijk groot dat je hier amper andere toeristen zal tegenkomen. Een welgekomen moment van rust in de anders chaotische stad.
Het paleis op zich is niet zo groot en daar ben je dus snel doorheen. Het is wel weer rijkelijk gedecoreerd en dus zeker de moeite waard. Geniet ook zeker van de rustige tuin met veel mooie bloemen en enkele pauwen. Wie graag iets kleins wil eten of drinken, kan hier ook terecht in het café binnenin het domein.
Is een half uur stappen er net wat teveel aan voor jou? Dan kan je ook een korte taxirit maken tot aan de ingangspoort of buslijn 26 nemen aan het Dolmabahçepaleis.
Ihlamur Paviljoen
Het Beylerbeyi Paleis aan de Aziatische zijde van de stad bereiken is een beetje moeilijker maar zonder twijfel de inspanning waard. Een korte boottocht vanuit Beşiktaş naar Üsküdar brengt je alvast naar de juiste kant van de Bosporus. Let er zeker op dat je de juiste veerboot neemt, sommige varen ook gewoon langs de oever enkele kilometers noord- of zuidwaarts. Wie in Üsküdar aankomt kan één van de vele buslijnen nemen om tot bij het Beylerbeyi Paleis te geraken. Afhankelijk van het uur brengen lijnen 15, 15B, 15Y, 15P en 15ŞN je binnen de tien minuten allemaal naar de halte "Beylerbeyi Sarayı" net voor het paleis. Niet zo heel moeilijk dus, alleen net iets meer opzoekingswerk. De bushalte bevindt zich trouwens recht tegenover de veerdienst, ze is behoorlijk groot en dus kan je er niet langskijken.
Bij het paleis aangekomen kan je uw tickets aankopen voor ongeveer €20 om dan langs het water naar de ingang te gaan. Je bevindt je op dat ogenblik ook bijna pal onder de Bosporusbrug, dé verbinding tussen Europa en Azië. Deze brug is overigens niet te voet te betreden.
Het paleis betreden doe je na het aanbrengen van plastic bescherming rondom je schoenen om zo dit prachtige complex te vrijwaren van vuil dat via de schoenen mee naar binnenkomt. Zeer begrijpelijk gezien de vele tapijten en kraaknette ruimtes waar je doorheen loopt. Kenmerkend aan deze magnifieke gebouwen zijn telkens de grote kroonluchters boven de statige trappen die elke bezoeker vol nieuwsgierigheid naar boven doet lonken. Zo dus ook in het Beylerbeyi Paleis waar je twee verdiepingen aan grandeur en luxe kan bewonderen.
Het allermooiste zicht heb je misschien wel vanop de Bosporus op de vaste sluitingsdag, maandag. Dan staan er geen mensen voor het gebouw en heb je dus het perfecte zicht op dit wondermooie paleis.
Beylerbeyi Paleis
Wanneer je net het Beylerbeyi Paleis hebt bezocht kan je best meteen doorreizen naar het Küçüksu Paviljoen. Je bent namelijk al halfweg je route vanuit Üsküdar en dus is deze extra busrit ideaal. Opstappen kan vanop dezelfde halte waar je daarstraks afstapte (Beylerbeyi Sarayı) en de lijnen 15, 15E, 15F, 15Y en 14M brengen je allemaal tot je eindbestemming. De rit duurt ongeveer 10 à 15 minuten en vanaf je eindhalte (Sevda Tepesi) is het nog slechts enkele minuten wandelen naar de ingang.
Het paviljoen is niet heel groot en kost dan ook maar ongeveer €6,5. Het is jammer genoeg niet inbegrepen in de Istanbul museumpas. Doordat dit gebouw al redelijk ver van het toeristische centrum ligt, komen hier, net als in het Ihlamur Paviljoen, weinig toeristen. Ideaal dus om ook rond het, anders heel erg drukke, middaguur hier nog rustig rond te lopen.
Het mooiste gedeelte bevindt zich misschien wel aan de achterkant van paleis. Daar heb je ook het zicht dat de mensen vanop een boot op de Bosporus hebben. Een prachtig gebouw!
Alle paleizen die zonet ter sprake kwamen, hebben hun vaste sluitingsdag op maandag. Plan je bezoek dus goed!
Küçüksu Paviljoen
Tegenover het Küçüksu Paviljoen, aan de andere kant van het water, ligt het Kasteel van Roemelië. Op het moment van schrijven zijn er echter renovatiewerken aan de gang. Hierdoor heb ik beslist om het kasteel niet te bezoeken. Je kan naar verluidt ook maar een klein deeltje van het complex zien en dus leek het mij niet zo interessant. Het voormalige verdedigingsnetwerk voor de stad werd gebouwd in de 15de eeuw om de toegang vanop de Bosporus te controleren. Een inkomticket kost €6 en lijkt mij wel de moeite waard eens de werken zijn afgerond.
Misschien wel het meest gebruikte gebouw op een postkaartje van de stad, de Leandertoren. Deze kleine toren staat op een eilandje in de Bosporus en is dus enkel per boot te bereiken. In het verleden had de Leander- of Meisjestoren verschillende functies, zoals een ziekenhuis, quarantaine plek, of een restaurant. Vandaag is het enkel nog een klein museum.
Wie deze plek graag wil bezoeken moet maar liefst €27 inkom betalen, wie ook nog een audioguide wil komt al snel boven de €30 uit. Gelukkig is het toegangsticket inbegrepen in een Istanbul museumpas. Los daarvan moet je wel nog een extra bedrag betalen (€8) om de boot naar de toren te kunnen nemen. Er zijn twee plaatsen waar je zo'n boot kan nemen; Salacak İskele & Karaköy Pier. Allemaal heel erg duur dus voor wat het uiteindelijk maar blijkt te zijn.
Mijn tip voor andere toeristen, trek een mooie foto vanop de oever aan de Aziatische zijde en laat het daarbij.
De Leandertoren vanop de oever.
Om af te sluiten, hoe kan het ook anders, eindigen we met drie moskeeën die verspreid over de stad liggen.
Vlak aan de Bosporusbrug ligt de schilderachtige Ortaköy-moskee. Deze locatie is erg populair bij toeristen dankzij haar unieke ligging aan het water. Je kan er een boottocht maken over de Bosporus of plaatsnemen op een van de vele terrasjes en cafés om te genieten van het prachtige uitzicht op de brug en het water.
De moskee zelf behoort misschien niet tot de meest indrukwekkende van Istanbul, maar ze heeft wel een charmante uitstraling en is zeker een bezoekje waard wanneer je in de buurt bent.
De tweede, de Şakirin Moskee onderscheidt zicht meteen door haar metalen koepel, een apart interieur en de bosrijke begraafplaats rondom.
Wat vooral in het oog springt, is de bijzondere sfeer van het kerkhof. Het lijkt alsof de grafstenen letterlijk tussen de bomen werden geplaatst, terwijl het gras er hoog en ongerept groeit.
Het heeft wel iets bijzonders en dus is ook hier even halt houden een goed idee.
Eén van de drie moskeeën met drie minaretten in de stad Istanbul is, de Grand Çamlıca Moskee. Het complex is pas in 2019 afgerond en dus een moderne moskee te noemen. Ze is in elk geval gigantisch groot en heeft meerdere verdiepingen waarop je kan rondwandelen.
Tijdens mijn bezoek viel vooral de grote aanwezigheid van gezinnen en kinderen op. Soms had ik zelfs meer het gevoel in een ontmoetingscentrum terechtgekomen te zijn dan in een traditionele gebedsruimte. Overal liepen kinderen rond en werd er gespeeld.
Hoewel dat in eerste instantie wat vreemd aanvoelde, leek niemand zich daar aan te storen. Integendeel, de sfeer was bijzonder ontspannen en gemoedelijk. Mogelijk weerspiegelt dit ook een bredere maatschappelijke functie van de moskee, die niet alleen als gebedsplaats dient, maar eveneens als ontmoetingsplek voor de lokale bevolking.
3. Accommodatie
Slapen in een wereldstad, dan heb je opties te over. Voor mij zijn de bereikbaarheid met openbaar vervoer en de ligging op wandelafstand van enkele bezienswaardigheden belangrijk. Omdat de prijzen bij grote hotelketens de pan uit swingen, kies ik dan graag voor iets kleinsschaligs. Dit was Istanbul Paris Hotel & Hostel. Deze accommodatie verzorgt een prima basisontbijt en voldeed aan de voorwaarden die ik eerder noemde. De kamers zijn klein en van iets eenvoudigere kwaliteit maar voor de prijs die ik betaalde was dit al boven de verwachtingen. Een aanrader voor de budgetreiziger!